Prace konserwatorskie w kamienicy na Saskiej Kępie odkrywają sekrety architektury Stylu 37
![Prace konserwatorskie w kamienicy na Saskiej Kępie odkrywają sekrety architektury Stylu 37](https://www.warszawski.pl/wp-content/uploads/2024/07/Prace-konserwatorskie-w-kamienicy-na-Saskiej-Kepie-odkrywaja-sekrety-architektury-Stylu-37-231205.jpg)
W tym roku podjęto decyzję o renowacji frontowej strony zapierającej dech w piersiach kamienicy, która stanowi integralną część krajobrazu Saskiej Kępy. Kamienica ta doskonale ilustruje Styl 37, prąd architektoniczny popularny w okresie międzywojennym. Na realizację tej inwestycji miasto przekazało dotację w wysokości 44 106 zł.
Budynek zlokalizowany przy ulicy Francuskiej 38 zbudowany został w latach 1938-39, a jego projektantem był Jerzy Woyzbun, kształcący się pod okiem Bohdana Pniewskiego. Można dostrzec wpływ mistrza na styl Woyzbuna, co jest widoczne w piaskowcowej okładzinie, która stanowi odniesienie do domu Pniewskiego przy al. Na Skarpie 27 (obecnie Muzeum Ziemi PAN). Ta kamienica nawiązuje do funkcjonalizmu, ale zawiera również elementy dekoracyjne, takie jak falująca ściana czy ozdobne stalowe kraty okienne.
Przez 85 lat budynek nie był remontowany. Długotrwałe zaniedbania oraz użycie przez budowniczych wysokiej jakości materiałów stanowią teraz wyzwanie dla konserwatorów zabytków. W budynku zachowało się oryginalne wykończenie, ale jednocześnie brak regularnych napraw doprowadził do znacznego pogorszenia stanu technicznego elewacji. Ze względu na ograniczone środki, wspólnota mieszkaniowa zdecydowała o podziale prac na etapy.
Piaskowcowa okładzina pozbawiona została czarnej patyny. Po usunięciu miejskich zanieczyszczeń atmosferycznych można zaobserwować wcześniej niewidoczne detale, jak kamienne parapety czy ozdobnie ryflowane glify okienne.
Podczas czyszczenia kamienia odkryto ślady postrzałów – pamiątki z czasów wojny. Niegdyś dziury w tynkach wypełnione cementem są obecnie widoczne jako ciemne plamy na elewacji. Podczas prowadzonych prac większość z nich zostanie dostosowana kolorystycznie do reszty elewacji. Postanowiono jednakże zachować ślady historii na tynku po prawej stronie okna pierwszego piętra oraz na kamiennej okładzinie parteru budynku.